Chirimbowling nos Lluesei

Renn Fayre 2008

2008-05-05T17:33:00.000-07:00

É unha razon mais pra adorar este lugar. Non e unha festa calquera. E un festival en toda regla. Unha xenuina celebracion do fin de curso e a partida dos "seniors", os estudiantes de ultimo ano.

Renn Fayre comeza o venres as 3pm, coa queima das "thesis" (traballos de fin de carreira) e todo dios disfrazado na entrada da biblioteca. Os demais asistentes teñen o deber moral de enchoupar aos laureados con champan barato ao tempo que a batucada marca o ritmo da cerimonia. Unha vez as teses estan a arder, berrase, bailase...e, o mais importante, bicase. A todo o mundo. Dependendo do etilismo do persoal podese safar cunha aperta, pero e ben dificil sair da voraxine sen que alguen che coma os morros. Ou sen que che cubran de pintura e champan. O caso e celebrar.
A festa continua durante toda a fin de semana, cun calendario ateigado de concertos, atraccións e eventos xenuinamente "reedies". Entre os convidados este ano estiveron unha chea de dj's cuxos nomes non lembro, Girl Talk, March Fourth, Lions of Batucada, Supermerde e Funkubus. E o sabado as 3am, un orgasmico re-play-dance-session de Stop Making Sense. Pra que o corpo aguante tanta caña (a que cada un decida meterlle, pero digamos que a tonica xeral e moi psicotropica), os propios reedies organizan a "Karma Patrol", voluntarios que van ofrecendo auga e bagels gratis a quen precise repoñer forzas. Os que sufren un mal viaxe ou algún accidente son rescatados por WhiteBird, unha ong con grandes coñecementos de axuda medica en festivais (curtidos en Woodstock e similares, seica). Se se quere relaxar e fuxir do ruido esta o "White Lounge", unha sala chea de colchons, sofas e muselinas nas que contar ovelliñas ou adicarse a discretos praceres carnais. A sua antitese e o "Black Lounge", sala de tecno cuasi-constante durante os tres dias nas que queimar calorías e evaporar o etanol.
Alén da danza abondan as actividades frikis e clásicas na historia de Reed. Unha das visualmente mais impactantes son os Pictors, unha horda de reedies transformados en pitufos nudistas que se adican a dar abrazos azuis durante toda a maña do sábado. O seu principal inimigo son as patrullas con pistolas de auga. Logo de moita loita de guerrillas polo campus adiante, os Pictors encabezan a comitiva do Festín, xentileza dun feixe de exalumnos que chegan en procesión con ristras de polos e pavos asados aos hombros e camiñando ao son da gaita escocesa. Aqueles que queden con fame poden ir ao anfiteatro e participar no "Bug eating contest", que como seu nome indica consiste en comer bichos, e quen e quen de comer os piores (mair ghrandes e mair feos) sen botalos despois. E un espectaculo kafkiano, sen dubida.
E podería botar horas falando da sala dos globos, dos fogos artificiais, da "glo-opera" dos labirintos co sofa-columpio, das cupulas e cabañas de chill-out, dos campos de veletas ou do xadrez human pero prefiro deixalo aquí. Se cadra ate vos animades, e vides vivir o festival o vindeiro ano. Con portas como esta (a ponte azul), quen non se sinte tentado...

Fotos xentileza dos usuarios de flickr e facebook: g.r., l.w., e.m., sibsi e saylamarz

Ensalada supersticiosa

2008-04-22T20:43:00.000-07:00

Hoxe traio algo fresquiño, recén saído do forno das conversas multicontinentais que se dan no comedor de cando en cando. Nunha arrouta matinal, decidín adicar un dos meus derradeiros encontros cos churumbeles a falarlles da noite de San Xoán e a infinidade de tradicións, supersticións e ritos que se fan posibles nesa noite. "Como é que os curas permiten semellantes prácticas pagás?". Non daban creto. E menos aínda cando descubriron que tanto as rapazas finesas como as galegas poden poñer flores baixo a almofada pra saber dos seus futuros mozos. Ou dos poderes da cacharela pra traerlle fortuna, curación ou agoiros amorosos a quen chouta por riba dela (e boa colleita!!). Ao final, a metade dos churumbeles protestaban por vivir nun país tan puritano, que fixo por eliminar toda traza de maxia e misterio. Coitadiños!

O mellor de todo é que o tema das supersticións abrollou na cea coincidindo na mesa con xente de Ghana, Xamaica, Rusia e India. Déixovos aquí as leccións do día:

Ghana
- Varrer o chan polas noites trae mala sorte
(tamén en Xamaica)
- Se lle cascas a alguén co pau dunha vasoira non poderá ter fillos
- Se camiñando pola rúa alguén se cruza accidentalmente entre tí e o teu acompañante, a persoa que se mete no medio ten que desfacer o camiño de cóstas, dar un feixe de voltas derredor voso e proseguir o camiño

Xamaica
- Se varres a túa casa cunha vasoira emprestada traerás a ela os infortunios de quen cha emprestou.
- Se lle das pataca doce (boniato) a un home causaraslle impotencia.
- Na noite, se oes chamar por tí, NON contestes (ou cando menos agarda a comprobar que é unha persoa real)
- Se ves abellas fóra do seu hábitat habitual significa que veñen cartos.

India
- Se un gato se cruza no teu camiño, tes que volver cara atrás até chegar a un xiro na rúa.
- Ao bostezar tes que chiscar dúas veces os dedos fronte a túa boca pra evitar que che entren espíritus.

Rusia
- Se os teus convidados che fregan os pratos non terás cartos en moito tempo.
- Para ter boa sorte nunha viaxe, tes que acougar cinco minutos sentado na túa casa xusto antes de saír.
- Quen sente nun canto da mesa non ha casar.
- Cando prendes un cigarro cunha vela morre un mariñeiro (soavos de algo?)

(continuará....)

PD: Moito ten pasado pola Boleira recentemente, bó e non tan bó. Cada día falta menos pra miña partida dos Lluesei e podo declarar sen dúbida algunha que o meu propósito de manter este recuncho actualizado foi un rotundo fracaso. A aqueles que se pasaron repetidas veces pra saber da miña supervivencia, mil perdóns. Iso non quita que teña milleeeeeeeeiros de historias pra contar. Co tempo agardo podelas ir fiando, anque sexan pretéritas aínda pertencerán a este periplo.

Inmersión en Oreghón

2008-03-29T11:05:00.001-07:00

Cábala

2008-02-02T21:59:00.000-08:00

Nunca pensara que arranxar horarios para ducias de persoas puidera resultar algo tan cabalístico, anque infinitamente mais mundano. Anque tampouco pensara nunca que o hebreo fora unha lingua tan complicada e visualmente tan fermosa na tipografia Rashi. Que ninguen se asuste, non pasei do chines ao hebreo. So curioseei.

A semana antes do comezo do segundo semestre, o Campus/Bolera celebra a "Paideia", unha semana na que os alumnos se tranforman en profesores. De que? De calquera cousa, dende calceta a cestería subacuatica, dende canción-protesta ate BDSM, pasando por xeopolitica nuclear e como matar unha cabra (pa comela e facer coiro, entendese). Eu queria aprender o alfabeto hebreo pa pipear algo os titulares... pero resulta que descubrín que, por moito que se queiran diferenciar dos arabes, no relativo as vocais e a facerlle a vida complicada aos neofitos sonche igualiños. Ao igual que o árabe, posuen un alfabeto de consonantes cun par de semivocais (se mal non lembro). E para poñerlle as vocais as verbas teñen toda unha serie de puntiños verticais/horizontais/diagonais e micro-Ts que -oh, sorpresa!- so aparecen nos libros para cativos, nalgun texto solto e en palabras especialmente complicadas. Para darlle unha volta mais, non se contentan con 5 vocais, teñen un feixe delas. Asi que se queredes descifrar e vocalizar un titular, un nome ou un cartaz, primeiro toca pringar meses de miopia e gaguexos. Coido que optarei por seguir admirando o atractivo estético e a outra cousa "butterfly".
Ai, estes semitas todos!

Garabating frikitown

2008-01-27T11:41:00.000-08:00

Tarde, sempre tarde, chegan as recentes aventuras de MPGNT, (con permiso dos seus pais:) a.k.a MoPunGaNiTa, a garabata mestiza.

Vagaban MoPunGaNiTa e Arale papando un frío quinindiola por Hawthorne Boulevard (rúa friki/hipsteriana) hai cousa dunha semana, cando toparon con vellos coñecidos e un plan para a noite do luns. No carro de ocasión de Sibsi (tamén Herr Hoffmann), mercado a un ultracatólico honesto e semental, ascendemos ao fermoso ex-volcán Mt. Tabor, onde un (proto)cineasta británico inmortalizou a cerimonia de entrega condicionada de MoPunGaNiTa a Sibsi. Obviamente eu esquecera o meu hardware fotográfico no coche ultracatólico así que a imaxe ha de andar agora por Amsterdam, baixo a protección de Queen Elisabeth.
E chegou o concerto no Waypost, un garito cálido e dinámico, no que Andrew Norsworthy (posando con MoPunGaNiTa ao piano), Susie Asado (arriba co ukelele) e Sibsi (á dereita) coas suas sempre continxenciais Silhouettes cantaron, entre outras, odas aos cigarrillos rotos, ao espírito da gasolina e as infinitas pontes de Berlin.
Mais a cousa non rematou ahí, ao día seguinte, anque desta constantemente pendurada de Sebastian e parapetada pola guitarra, tocoulle concerto quíntuple na 3337 NW Wasco St. De novo cartel e condicións de luxo: Sibsi e as Silhouettes (MoPunGaNiTa foi unha delas), as suaves melodías de John Sutherland, os potentes e policromáticos Slutty Hearts (abaixo), unha grandiosa interpretación de Susie Asado (ex alumna do Colexio de Poética Incorpórea de Jack Kerouac, fundado por Allen Ginsberg e Anne Waldman) e un punto final macarrilla con Em Brownlowe, vocalista e guitarra dos Swallows.
E digo eu, que para ser unha recén chegada, MoPunGaNiTa non o está a pasar nada mal...

Garabating I

2008-01-21T23:52:00.000-08:00

Nota Breve (un Posí, deses):
1- Pídolle aos escasos visitantes deste recuncho semizombie que suxiran nomes para tan noble personaxe como é a conxucion Garabata Moderna-Chapa dos Escravos, especialmente considerando as suas vindeiras probables aventuras.
2- Esta de micro-xira!! Ven de rematar o seu primeiro concerto no Waypost, onde foi notablemente venerada polo público e capturou os seus primeiros fans e palillos chineses. Maña tocará nun dos famosos house-shows de Portland (dos que xa falei outra vez) que son do mais "in" na Güescous. Con quen? Ahhhh....
Mais info e fotos en breve... de quen será o pescozo da foto?

Cheguei!

2008-01-20T00:13:00.000-08:00

Tal e como lles prometín aos "pais fundadores" desta nova e emocionante misión, protexín coa miña vida a Garabata pop e aos Clash para garantizar a sua ilicita chegada ao Novo Mundo. Velaquí a primeira proba: 1.-Portland, Downtown.

Coa Siaiei seguimos...

2007-12-11T00:04:00.000-08:00

Andan as augas mediaticas gringas algo revoltas dende que se fixo publico que a CIA destruiu as gravacions de duas interrogacions clave de presuntos membros de Al-Qaeda, nas que e obvio que se empregaron metodos pouco "ortodoxos". Sorprendeume positivamente a indignacion xeral da sociedade civil, e mesmo dentro do corpo xudicial que emitiu fortes ameazas. Pero preocupoume moito a recente entrevista exclusiva na ABC dun axente retirado (ainda non esta no tubo, pero podedes vela aqui), na que afirma que se empregou a tecnica do "waterboarding" (entre outras) con Abu Zubaydah, un alto cargo de Al Qaeda. E realmente sinistro escoitar a sarta de datos que da sobre as dinamicas de funcionamento no emprego de tecnicas de tortura por parte de axentes da CIA, que eles chaman "enhanced techniques" (algo asi como tecnicas "avanzadas"), a burocratizacion da tortura mesma. Por suposto quen fala fai de poli bo, quen di que, malia ser unha tecnica insufrible, o waterboarding foi moi efectivo e o presenta como un caso illado, excepcional case. Contando con precedentes como Abu-Ghraib ou Guantanamo (e este son so dous grandes conhecidos), realmente aspira a credibilidade? ou a ganhar as simpatias dos que so queren ver un lado das cousas?
E algo longo, pero coido que paga a pena velo... jiar it is, que vos parece?

Hagase la luz, bros!

2007-11-27T00:18:00.000-08:00

"Let There Be Light"

capturado no Left Bank Books, o recuncho mais xugoso da microescapada a Seattle.

O dia que coñecin a un ex-axente da CIA

2007-11-19T00:47:00.000-08:00

Coido que esta recente anecdota e o perfecto turning-point pra marcar o cambio radical de robot "workaholicado" con bacterias malevolas no bandullo a androide esterilizado, algo mais tranqui e coa posibilidade de facer vida alen da Bolera.

Si. Non me preguntedes como, pero o outro dia coñecin a un ex-axente da Siaiei. Non lle vin a placa pero a fluidez do seu xapones falado (non e que o entenda, pero ser filla de Toriyama axuda un algho) e a miña robointuicion dinme que e moi posible que o tipo non mentira.

O fragmento da historia que capturei refirese a etapa na que o señor X estivo de servizo no estranxeiro. Entre 1968 e os mid-70's. Onde? Teoricamente Xapon. Pero o paisano andaba de business varios por Laos, Cambodia, Myanmar e, como non, Vietnam. E que se lle perde a un gringo polas Indochinas nos 70? Obviamente moito. E ao señor X? Pois, entre outras cousas, a espionaxe do mercado de opio e mais concretamente a supervision dos cargamentos con destino aos Lluesei. Guerra contra as drogas? Non oh! Ese opio, transportado as mais das veces en avions e barcos estadounidenses, era a principal fonte de financiacion das actividades mais gamberras da Siaiei no Vietnam e arredores. Toda actividade que o Congreso non aprobara, implementabase con eses fondos. Afortunadamente, non e so o señor X quen di tal cousa.
Cumprindo co topico desmitificador de espias, o señor X parece un vellote do mais entrañable, reconvertido primeiro ao mundo dos negocios licitos e ao da vida pracenteira de retirado despois. A conversa comezou co gallo do meu acento, que, para a miña sorpresa, o ouvido do ex-axente catalogou como brasileiro ou portugues. E logo foi derivando cara o Oriente, por mor do seu coñecemento do gabacho e o xapones, algo case inaudito nun gringo. Unha sombra de tristeza foiselle plantando no ollar ao tempo que avanzaba a conversa. Antes de abortala abruptamente, deu un breve repaso desencantado a historia do seu pais e tentou aleccionarme con cousas como: "Todos os gobernos son corruptos, e os que non o son de primeiras, logo corrompense. Todos. E iso non vai cambiar. Non ten sentido escornarse pra mudalos, e unha forza imbatible. Antes acabaran eles contigo. Non hai nada que facer. Canto antes o asumas e tentes levar unha vida pracenteira, mellor." (ma o meno "sic") Supoño que esas son as suas maximas vitais. As que lle engadiu unha enfervorecida critica ao monicreque de Halliburton (a.k.a. Jorgito W. Arbusto) e a estupida politica antiinmigracion (sic) do seu amado pais. Como xa dixen, a conversa rematou nun arrouto seu, cando marchou canda o seu sector de amizades. E probablemente nunca volva topar nin saber do señor X. Pero a historia quedara marcada nos arquivos da CPU araliana como o dia que coñecin a un ex-axente da Siaiei. Ou llea!

P.D.: E si, houbo moito viño de por medio; e si, eu xogaba con vantaxe cunhas cantas copas de menos nos circuitos. E logo como pensabades que se consiguen estas historias?

Dia de los Muertos Revisited

2007-11-07T08:38:00.000-08:00

Prometo que desta non e preguiza senon causas maiores as que me mantenhen alonxada da facer algunha actualizacion decente. A saude (en companha de H.Pylori, antibioticos e migranhas) leva duas semanas repercutindo negativamente no meu rendemento, ate o pundo de obrigarme abandonar o estudo do chines (quero crer q temporalmente, pero dubido q non sera asi) e reconducir a tinta china pra suala entre as aulas cos churumbeles, a fabricacion en masa das caveiras de azucre, a asignatura na que ainda mantenho praza e o Dia dos Mortos. Afortunadamente, todo indica que en breve todo sera mais apacible. Xa comezou a selo. O Dia dos Mortos resultou ser un exito e xa foi catalogado polos alumnos como o mellor evento do campus dende que comezou o curso (alo polo agosto serodio). A iso axudaron as semanas de traballo en equipo cos habitantes da Casa, o apoio moral e economico da Bolera, a musica de Jason Webley e a enerxetica e cuasi orgasmica actuacion de March Fourth Marching Band, que puxo punto e final.
Pra compensar as minhas carencias verbais e pra dar sinais de vida en xeral, deixovos un feixe de fotos fotos: dos altares que se lle montaron as "Hispanic Dead Celebrities" favoritas do campus e do evento en si. Coidense!

Dia de los Muertos

2007-10-29T23:47:00.001-07:00

Nestas andamos, a voltas co Dia dos Mortos, empapelando os banhos da Bolera con estes Episodios explicativos (faltan dous mais que blogger non me deixa subir), facendo caveiras de azucre e pseudoflores de cempasuchil. Carolyn, unha das habitantes da "Casa" e unha crack na cuestion creativa, montou unha paxina web na que se votaron polo Top 6 das Celebridades Hispanas (escollendo dunha lista restrinxida a trinta por cuestions de programacion). Os ganhadores resultaron: Dali, Frida Kahlo, Goya, Neruda, Borges e Lorca, aos que lle montaremos altares ao mais puro estilo mexicano (tan puro como consigamos...) durante esta semana. E venres dous concertos, pinhatas e comida a raudais. Os da "Casa" servindo, como non. Xa suo so de pensalo. Ainda por riba Aralinha seguira ate as cellas de antibioticos pra matar a unha tal Helycobacter que lle esta a facer a vida imposible. A ver se con tanta caveira se espanta de todo e me deixa tranquila. En fins, como di a rima:

En este mundo matraca
De morir nadie se escapa.
Muere el buey, muere la vaca,
Y hasta la mujer más guapa
tiene que estirar la pata.

Arrepiate ou morre!!

2007-10-20T23:36:00.000-07:00

Case me estou a volver tan sensacionalista como os da Fox, eh? Pero suponho que pra lograr tal cousa un tense que exponher ao 100% aos mass-media gringos, cousa que, por fortuna, non estou a facer. Polo momento limitome a sobrevivir facendo equilibrismos coas multiples obrigas academico-laborais e, cando tenho ocasion, paseome por Frikitown en modus voyeuris, cunha pose e ritmo similares aos de R2D2.

E nesas ocasions, cando volvo reparar nas constantes e omnipresentes alertas que inundan a meirande parte dos espazos publicos, transcendendo aos mass-media, niso que uns cantos deron en chamar a "cultura do medo".
Lembro a intranquilidade que me espertou atopar os cartaces da imaxe esquerda en cada sala comun da minha casa e por todo o campus. Nada mais lonxe da minha vontade minimizar a gravedade das agresions sexuais. Pero ao ver semellante cantidade de servizos integramente adicados a atencion de victimas de agresions sexuais exclusivamente en Frikitown, non puiden evitar preguntarlle a un dos meus anfitrions por uns indices de violacion que eu intuin archielevadisimos. Pois seica non, que Frikitown eche bastante tranquilinha. A resposta que recibin, foi que aqui prefiren pecar por exceso de advertencia que por defecto, non vaia ser que logo vaias denuncialos por non terte informado. Iso explica que os banhos estean plagados de cartaces con fatidicos avisos lembrandote que has de "tratar todo fluido corporal como potencialmente infeccioso" (sic), lavar as mans e tapar a boca ao tusir non vaia ser que lle contaxies o ebola a alguen. Iso sen contar o feixe de tests medicos que tiven que responder antes de entrar no pais e pequenos detalles como non poder doar sangue por vir dunha "zona de risco".
Isto son so os detalles na microesfera do cotidianisimo, porque tan axinha un sae a rua atopase con novas advertencias, como a do "Neighbor Watch", que ainda non sei como vai equi, pero a min inspirame unha incomoda sensacion de ser constantemente vixiada por vellotas hitchcockianas tralas cortinhas.
Outra grande teima que tenhen e a obsesion coa documentacion falsa e os 21 anos de marras. Como sabedes, o Slump fabricoume co aspecto dunha nena de 13 anos anque levo bastantes mais as costas, asi que sacar o DNI pra mercar unhas cervexas ou mesmo entrar nun pub a tomar un zume de laranxa e unha ruleta, porque nunca sabes se vai "colar".
Estas pequeneces son quen de irritarme sobremaneira, anque dou fe de que fago esforzos por levar unha vida o mais normalinha posible... Gracias ao que puiden descubrir que o centro do universo se agocha nunha tenda de antiguidades de Frikitown e que moitos gringos estan convencidos de que Espanha ten un presidente comunista e de que o caracteristico son "ce" proven dunha arrouta dun iberico rei medieval acomplexado co seu ceceo. Va que non o sabiades?

Democracia a la texana

2007-10-03T02:08:00.000-07:00

Desastrinho son, ben sei. Se e que cousas que contarvos saenseme polas orellas, xa so coas aulas cos churumbeles alternandolles Los Fruitis e Toreros Muertos tenho para unha tese. Iso sen contar demais vicisitudes, como que te tenhas que enterar de que che cancelaron o voo transoceanico porque a divina providensia fixo que chamaras por curiosidade [consello, nunca reservedes voos longos con eles], senon xa podias ficar no aeroporto con cara de poker. Ou as cada vez mais frecuentes sesions de biblioteca ata as 2am. Ou de Oaxaca vista dende Portland. Ou do poder da escalivada e o aioli, ou das filloas con chiculate e as yemas de sta. teresa (made in arale) para atraer gringos despistados a malevola rede da casa hispana. Por certo, o da foto e Marquitos, o anfitrion indiscutido (seica dende hai tempo xa) nas mesas de conversa que organizamos semanalmente. Pero para que me perdoedes deixovos outra tapa de gringadas, desta, un clarisimo exemplo da seriedade do corpo lexislativo en Texas. O mellor esta pola metade...

Gringos vs. Latinos (e Piratas) (e Palizas)

2007-09-18T20:27:00.000-07:00

Ven de comezar a minha segunda semana exercendo de profe de conversa. Anque tarde, mal e a rastro (por mor da minha vida paralela como estudante), argalleilles un exercicio sobre estereotipos aos churumbeles, por iso de que practiquen os adxectivos e que saiban que, cando vaian polas americas, se oen "hey, gringo!" probablemente lles estean a falar a eles. Sei que non lles gustou tanto como a primeira clase, onde descubrin as minhas dotes de dominatrix obrigandoos a todos a cantar isto (si, ata o final de todo).

Sobre o mapa, tentativa de exemplo de estereotipos sobre os gringos, comenta unha alumna: "Dende logo que isto non o puido facer un ianki. Moi listo de dios teria que ser pra saber que Cuba e comunista".
Seguirei informando (se me quedan folghos) ...

Actulisasao 19/09/07: Engadido dos alumnos a clase, peli flash: "the end of the world". Amais, hoxe e o GRAN DIA, o Talk Like A Pirate Day asi que como boa universidade friki, serviuse rancho e asado pirata de polo (con pinta intimidatoria pero delicioso), os que quixeron asistiron a clase con espadas, parches e casacas piratas, e arestora os cocinheiros e todos os espadachins aventurados estanse batindo en duelos simultaneos no comedor ao grito de ARRRR!!!!

Actualisasao II (19/09)- Palizas por preguntar (a outra cara dos EUAs): As minhas desculpas aos lectores de feeds, pero coido que o escandaloso e indignante do asunto paga a pena. Acabo de descubrir este video via Alber. Nel vese como se deten e agrede fisicamente ("tasean") a un estudante por facer preguntas inoportunas fronte a todo un auditorio de universitarios que acudiron a escoitar a Kerry (a pouco convincente alternativa a Bush as ultimas eleccions) na Universidade de Florida. Non dou creto.

Excursions ao "anderghraun"

2007-09-15T01:01:00.000-07:00

Non todo vai ser choio e vida responsable, va que non? Anque o meu estatus actual me deixe menos tempo do desexado para estas escapadas, xa puiden catar un pouco do "anderghraun" oreghoniano. Yipee! De ser coherente, comezaria dando conta do meu paso polo festival de "artes entusiasmadas" Halleluwah, no que foi a descuberta do primeiro recuncho friki alleo a Boleira Central; lugar onde Sibsi e a menda conhecimos aos nosos honorables guias no anderghraun, Arale conseguiu 90$ en musica porlandenha a cambio dunha cervexa e descubrin grupos como The Blow, TSHDT? e discograficas interesantes como Sublime Frequencies e Marriage Records. Pero non son tal. E na minha memoria de peixe dominan agora as lembranzas do paso polos concertos na casa do sr. Brainstains a comezos desta semana.

Segundo os nosos guias o mellor xeito de achegarse ao autentico panorama musical "alternativo" e a traves da rede de casas/centros sociais/locais ilegais que promoven microfestivais e concertos varios, sempre rexidos por unha estricta loxica DIY (Do it yourself). O fogar da Comunidade Brainstains e un deses lugares, unha fermosa casinha de madeira chantada nun tipico barrio residencial (a 40min en carro da Bolera) e flanqueada por duas clinicas de odontoloxia, o que garantiza a ausencia de queixas por ruido. As fotos son todas de ali (a de Burt presidia os banhos promovendo o aforro nesa marabillosa pose recatada). Non din inmortalizado a Akira, a mascota da casa bautizada en honor ao grande Kurosawa, pero xuro que el era un mais entre o selecto publico dos concertos, chantado no chan con cara de entendido no tema.
Arrincaron os Ghost to Falco, envolventes e cautivadores, infinitamente mellores ao vivo que no myspace; cinco temas pero abondo intrigantes e todos cunha longa historia tras de si, coido que volverei velos pronto noutro festival. Seguiunos Alina Simone, pequeninha ela trala sua guitarra, pero cunha voz potente. Ucraniana de orixe, a rusofonia de Alina foi o seu maior atractivo, especialmente cando versionou a Yanka Dyagileva, disque unha das rainhas do punk ruso, que deixou menos de tres ducias de cancions antes de plantar a vida. O punto final puxeronno os Swallows, autodidactas confesos, indies ate a medula e entusiastas indudables.
E o certo e que non se me ocorre mellor xeito de comezar un luns, asi que habera que seguir investigando polos submundos oreghonianos...

Intro: A Bolera Central

2007-09-09T23:42:00.000-07:00

Vexamos. Algo de xeito terei que darlle a isto. Suponho que estara ben iso de comezar explicando que caste de bolera me acolle, sobretodo, polo curioso do seu lema extraoficial nun pais coma este: "Comunismo, ateismo e amor ceibe". Toma esa.

Pois resulta que os meus circuitos vinheron a dar a Rara Avis do pais e tamen seica a xoia da coroa en materia educativa. Reed e unha escola de artes liberais que plantexa un sistema ben distinto ao adoutrinamento academico, os feixes de apuntes e as enchentas de biblioteca a ultima hora. A meirande parte das aulas son seminarios onde se debaten os textos lidos asi que a participacion e obrigatoria. Por non falar da intensidade. A biblioteca (aberta de 8am a 2:30am) enchese dende o primeiro dia, todos, dende o mais hipster ao mais nerd pencan. Sen ranhala, eiqui non safa nin cristo. Poderedes intuir que polo de agora e a faceta de estudante a que mais mallada tenho. Pero non se preocupar, que para a semana comezo o adoutrinamento linguistico dos churumbeles.
A vida no campus fundamentase na etica dos seus moradores. Vamos que non hai normas oficiais. Todo vai acorde ao "Honor principle", asi que cada un ha de comportarse como considere mais axeitado e se se sente incomodado por algunha actitude allea, non ten mais que falalo co suxeito ou cun comite de alumnos especialmente designado para a mediacion nestes conflictos. Considerando que no campus conviven cristians, musulmans, hinduistas, ateos e agnosticos, nudistas e fashion victims, freaks e nenos Hilfiger, abstemios e politoxicomanos, o fluido da convivencia e positivamente abraiante.
E logo esta o activismo e a implicacion directa dos alumnos nos servizos. Para axudar a costear os gastos de matricula (que non son ningun chiste), os alumnos poden traballar ate un maximo de 20h por semana. Hai traballo para todolos gustos, na biblio, no comedor, nos xardins, alimentando aos ratos e mesmo no reactor nuclear (si! vivo a caron dun reactor nuclear, mesmo estou pensando en sacarme o carnet de manipuladora de reactores, que ha de quedar quinindiola no curriculum).
Non existen irmandades alfa, nin omega. Nin liga de futbol (pero si de Ultimate Frisbee ). Existen unha chea de organizacions de estudantes que se publicitan anualmente para obter fondos do Senado de estudantes nunha "funding poll" na que votan todos os alumnos e que ven de rematar. Os que entran no Top 40 consiguen guita. Para que vos fagades unha idea, algunhas das organizacions victoriosas son a Safer Sex Society (gracias aos que os banhos das resis estan permanentemente abastecidos de ghominhas, espermicidas e lubricantes varios), Bike Co-op (arreglan gratis a tua bici), The Mill (a sala de lectura de comics, o pior inimigo do futuro academico de todo gafapasta) e os CAVE (Carnivorous Alternatives to Veg [an/etarian] Eating). "Nos" quedamos de numero 31 (de 68). Pero diso xa falarei mais adiante. Creo que por hoxe xa abonda.

Made in Portland

2007-09-05T00:55:00.001-07:00

Bicis politizadas...

Community Cycling Center- reciclaxe e reventa de bicis; e polo que se ve, en xeral, do que faga falta. Impresionante cultura de reuso e reciclaxe...

Malcolm X no Barrio de Martin Luther King Jr.; barrio, polo que cheguei a intuir, en loita aberta contra a xentrificacion (novo palabro para a CPU)...

Camiseta paraoficial da "Bolera Central", ese lugar que polo de agora e fogar de Arale 24:7.
Alguen atina a ler que di a lenda do escudo? ;)

PREGHON OFISIAL de Elianinha Superstar

2007-09-01T09:37:00.001-07:00

Chirimboleiros e Chirimboleiras! Arale Norimaki e outras autoridades aquí presentes! Amigos e amigas chegados dende calquera outro recuncho de internet!

É para min unha grande honra dar comezo aos posts de CHIRIMBOLING NOS LLUESEI!!!

(waiting for aplause)

Nunca me imaxinei que eu, unha rapaciña de blogue sencillo e humilde, chegaría a subir a este balcón, só por contar a súa vida por internet, para dar o pregón deste blog. Pero fágoo porque adoro os Chirimbolos, e mailos esquecidos Ourilocelontes.

Son moitos anos de amizade cun minúsculo robot. Un día, nunha casa branca de cuxo nome prefiro non acordarme, atopei a autora dos chirimbolos, unha individua de vaqueiros negros e camisetas recortadas, e descubrínlle a verdade universal cunhas escasas palabras: "Sabes que te pareces mogollón a Arale?" Ante tal revelación, só podía haber dúas reaccións: unha ostia por tal impertinencia, ou seguir o camiño que lle designara Toriyama. Tras múltiples confirmacións do seu parecido coa discípula da Señorita Yamabuki, Arale asumiu a súa misión de difundir a palabra de Chomsky polo mundo enteiro, e agora tocalle nos Lluesei (boa falta facía).

Botaremos en falta os seus "popipopó" ou os "tucututú", e toda esa ristra de sons entrañables que emitía este ciborg, pero sabemos que é por unha boa causa. Estamos orgullosos de ser habitantes de Chirimbowling, e así o celebraremos, e cando caiamos semiinconscientes de tanta éxtase de celebración, berraremos un "Chirimbowling ceibe!", e o mundo enteiro saberá que arredor deste espazo de Google hai un grupo de xente trallada pero pistonuda.

GraZas, Arale, por contarnos as túas aventuras por Oreghón, o único estados dos Estados Unidos con froito seco oficial, a avelá, e con animal oficial, o castor. Un estado no que se rodaron algunhas das películas máis míticas e transcendentais da industrial cultural (?) norteamericana, como as Tartarugas Ninja 3 e Liberade a Willy.

E dende a cidade que veu medrar a Matt Groening, autor da Biblia da sociedade contemporánea, pensa nos que quedamos aquí, nos que sentimos saudade de ti (cuan dobarristas estamos, carallo).

Chirimbowling será agora un punto de encontro e de dinamitación, que é o que se leva, aberto a todos os chirimboleiros e chirimboleiras de calquera condición social, sexual e ideolóxica.

Hoxe, neste día de festa, brindemos (moito) polo gran futuro de Chirimbowling, pero sobre todo, pola súa autora, desexándolle toda a sorte do mundo. Como pregoeira deste blog, invítovos a gozalo, polo menos até o regreso a este lado do charco.

Viva Chirimbowling!

Vivan os chirimboleiros e chirimboleiras!

Viva Oregon!

Viva Arale Norimaki!

-------------------------------------------------------------

Engadido (by Arale, ruborizada): Para superar esta enchenta de proselitismo blogueiro, podedes ir pasando a salinha a tomarlle os pinchos, non atopei Barrantes, pero hai tinto californiano e birras locais a encher. Desfruten!

Trampeando, pra variar

2007-08-29T18:25:00.000-07:00

Ni hao! (usease: Jelou!)
Como pasan os dias e as experiencias se apelotonan masivamente correndo o risco de escorregarseme polo sumidoiro, procederei a inauguracion chafalleira da version proto-beta de Chirimbowling.
Cando menos, namentres non me chegue o pregon oficial, autoria dunha reputada e hiperactiva blogueira.
Como prologo, quedavos o post que escribin recen comezado o programa de orientacion para ensaladas multiculturais potencialmente desubicadas (entre as que me atopo). Arestora a minha vida transcorre entre ducias de esquios dociles, brownies, anaqueis, foneticas extranhas, estres prelaboral, landras, tension academica, acivros, e xentes de inmensidade de formas, cores, orixes, xeneros e relixions.
Prometo que esta finde aprenderei a fedellar coa camara de fotos para comezar a suplir as minhas carencias redaccionais con imaxes ao tempo que deixo testemunha grafica de curiosidades que lle chocarian ao mais credulo...

Desorientando

2007-08-20T23:30:00.000-07:00

Primeiro dia potente de "Orientation Week" na Bolera Central para a ensalada multicolor que conforma o grupo no que me atopo, oficialmente denominados "internationals". Comezamos o dia con bacon hormonado, pure de patacas e zumes. Para os brandengues e androides, muffins e cafe-aguachirri. Simultaneamente ao proceso de inxestions se desenvolve unha sesion intensiva sobre o que non facer para evitar unha deportacion ou encontronazos cos polis gringos.

Logo Janie "Payroll", oregoniana de pro e traballadora da Bolera, se desculpa frente a nos pola politica fronteiriza do seu pais e pasa a explicarnos como obter a prata que garantizara a nosa supervivencia. A burocracia asoma os focinho, medo, medo...

Mais comidas institucionais. Desta co presi da Bolera. Coinciden na minha mesa un indio e un pakistani de 17 anos. En menos de 5h se asentan as bases do que promete ser unha curiosa amizade. Mesmo bromean sobre Cachemira. Ais, que cousas.
De postre tour por Portland. A cidade dos piratas. A capital queer. A capital da "vida sana" e os productos bio. E de un bo feixe de cousas mais.
Xa de regreso, na parada de bus, dous tipos con parche neghro e atuendo presuntamente local dannos uns fliers para un show de teatro: "My highschool teacher was a whore". Vaia, ta ben sabelo. Despois, un pouco de proselitismo. Promociono Kathaarsys no bus cun tipo que me poderia ter partido a cara por tan so miralo. O queer do meu caron tamen quere pegatas de progressive metal transoceanico. Tras 5 min de charla sigo sen saber a que xenero bioloxico pertence, muller barbuda ou home estroxeneizado?
Frenazo. A busera cantanos a parada cun sorriso de orella a orella [Por que todos os traballadores de servizos son tan incomprensiblemente amables eiqui??]. Enesima pateada, desta por un barrio rico, sen ter nin idea de cara onde imos. Chantannos a todos os "internacionais" na casa da Decana de Nonseique. Parte da plantilla docente da Bolera nos recibe e charla animadamente connosco. Mais comida. Demasiada. Tanta que empezamos a sospeitarnos golosos Hansel e Gretel, ou como unha piara nas vesperas do san Martinho. Iso si, alcohol, nin ghota.
De retirada damos coa sala de billar no sotano do edificio central do campus. Surrealista. Graffitis e murais. Jukeboxs. O minibunker dos nenos frikis. Un galego da Ucraina pon a proba os seus conhecementos de xeografia espanhola coa menda ata provocarme unha contundente dor de testa. Nun momento de despiste do meu interlocutor, logo fuxir ocultandome nas notas da gramola.
Devil's haircut semella unha boa forma de rematar o dia.

POST CERO

2007-08-16T16:23:00.000-07:00

[ Pendente de recibir o texto do Preghon ]