Ensalada supersticiosa

Hoxe traio algo fresquiño, recén saído do forno das conversas multicontinentais que se dan no comedor de cando en cando. Nunha arrouta matinal, decidín adicar un dos meus derradeiros encontros cos churumbeles a falarlles da noite de San Xoán e a infinidade de tradicións, supersticións e ritos que se fan posibles nesa noite. "Como é que os curas permiten semellantes prácticas pagás?". Non daban creto. E menos aínda cando descubriron que tanto as rapazas finesas como as galegas poden poñer flores baixo a almofada pra saber dos seus futuros mozos. Ou dos poderes da cacharela pra traerlle fortuna, curación ou agoiros amorosos a quen chouta por riba dela (e boa colleita!!). Ao final, a metade dos churumbeles protestaban por vivir nun país tan puritano, que fixo por eliminar toda traza de maxia e misterio. Coitadiños!

O mellor de todo é que o tema das supersticións abrollou na cea coincidindo na mesa con xente de Ghana, Xamaica, Rusia e India. Déixovos aquí as leccións do día:

Ghana
- Varrer o chan polas noites trae mala sorte
(tamén en Xamaica)
- Se lle cascas a alguén co pau dunha vasoira non poderá ter fillos
- Se camiñando pola rúa alguén se cruza accidentalmente entre tí e o teu acompañante, a persoa que se mete no medio ten que desfacer o camiño de cóstas, dar un feixe de voltas derredor voso e proseguir o camiño

Xamaica
- Se varres a túa casa cunha vasoira emprestada traerás a ela os infortunios de quen cha emprestou.
- Se lle das pataca doce (boniato) a un home causaraslle impotencia.
- Na noite, se oes chamar por tí, NON contestes (ou cando menos agarda a comprobar que é unha persoa real)
- Se ves abellas fóra do seu hábitat habitual significa que veñen cartos.

India
- Se un gato se cruza no teu camiño, tes que volver cara atrás até chegar a un xiro na rúa.
- Ao bostezar tes que chiscar dúas veces os dedos fronte a túa boca pra evitar que che entren espíritus.

Rusia
- Se os teus convidados che fregan os pratos non terás cartos en moito tempo.
- Para ter boa sorte nunha viaxe, tes que acougar cinco minutos sentado na túa casa xusto antes de saír.
- Quen sente nun canto da mesa non ha casar.
- Cando prendes un cigarro cunha vela morre un mariñeiro (soavos de algo?)

(continuará....)

PD: Moito ten pasado pola Boleira recentemente, bó e non tan bó. Cada día falta menos pra miña partida dos Lluesei e podo declarar sen dúbida algunha que o meu propósito de manter este recuncho actualizado foi un rotundo fracaso. A aqueles que se pasaron repetidas veces pra saber da miña supervivencia, mil perdóns. Iso non quita que teña milleeeeeeeeiros de historias pra contar. Co tempo agardo podelas ir fiando, anque sexan pretéritas aínda pertencerán a este periplo.

O dia que coñecin a un ex-axente da CIA

Coido que esta recente anecdota e o perfecto turning-point pra marcar o cambio radical de robot "workaholicado" con bacterias malevolas no bandullo a androide esterilizado, algo mais tranqui e coa posibilidade de facer vida alen da Bolera.

Si. Non me preguntedes como, pero o outro dia coñecin a un ex-axente da Siaiei. Non lle vin a placa pero a fluidez do seu xapones falado (non e que o entenda, pero ser filla de Toriyama axuda un algho) e a miña robointuicion dinme que e moi posible que o tipo non mentira.

O fragmento da historia que capturei refirese a etapa na que o señor X estivo de servizo no estranxeiro. Entre 1968 e os mid-70's. Onde? Teoricamente Xapon. Pero o paisano andaba de business varios por Laos, Cambodia, Myanmar e, como non, Vietnam. E que se lle perde a un gringo polas Indochinas nos 70? Obviamente moito. E ao señor X? Pois, entre outras cousas, a espionaxe do mercado de opio e mais concretamente a supervision dos cargamentos con destino aos Lluesei. Guerra contra as drogas? Non oh! Ese opio, transportado as mais das veces en avions e barcos estadounidenses, era a principal fonte de financiacion das actividades mais gamberras da Siaiei no Vietnam e arredores. Toda actividade que o Congreso non aprobara, implementabase con eses fondos. Afortunadamente, non e so o señor X quen di tal cousa.
Cumprindo co topico desmitificador de espias, o señor X parece un vellote do mais entrañable, reconvertido primeiro ao mundo dos negocios licitos e ao da vida pracenteira de retirado despois. A conversa comezou co gallo do meu acento, que, para a miña sorpresa, o ouvido do ex-axente catalogou como brasileiro ou portugues. E logo foi derivando cara o Oriente, por mor do seu coñecemento do gabacho e o xapones, algo case inaudito nun gringo. Unha sombra de tristeza foiselle plantando no ollar ao tempo que avanzaba a conversa. Antes de abortala abruptamente, deu un breve repaso desencantado a historia do seu pais e tentou aleccionarme con cousas como: "Todos os gobernos son corruptos, e os que non o son de primeiras, logo corrompense. Todos. E iso non vai cambiar. Non ten sentido escornarse pra mudalos, e unha forza imbatible. Antes acabaran eles contigo. Non hai nada que facer. Canto antes o asumas e tentes levar unha vida pracenteira, mellor." (ma o meno "sic") Supoño que esas son as suas maximas vitais. As que lle engadiu unha enfervorecida critica ao monicreque de Halliburton (a.k.a. Jorgito W. Arbusto) e a estupida politica antiinmigracion (sic) do seu amado pais. Como xa dixen, a conversa rematou nun arrouto seu, cando marchou canda o seu sector de amizades. E probablemente nunca volva topar nin saber do señor X. Pero a historia quedara marcada nos arquivos da CPU araliana como o dia que coñecin a un ex-axente da Siaiei. Ou llea!

P.D.: E si, houbo moito viño de por medio; e si, eu xogaba con vantaxe cunhas cantas copas de menos nos circuitos. E logo como pensabades que se consiguen estas historias?

Dia de los Muertos Revisited

Prometo que desta non e preguiza senon causas maiores as que me mantenhen alonxada da facer algunha actualizacion decente. A saude (en companha de H.Pylori, antibioticos e migranhas) leva duas semanas repercutindo negativamente no meu rendemento, ate o pundo de obrigarme abandonar o estudo do chines (quero crer q temporalmente, pero dubido q non sera asi) e reconducir a tinta china pra suala entre as aulas cos churumbeles, a fabricacion en masa das caveiras de azucre, a asignatura na que ainda mantenho praza e o Dia dos Mortos. Afortunadamente, todo indica que en breve todo sera mais apacible. Xa comezou a selo. O Dia dos Mortos resultou ser un exito e xa foi catalogado polos alumnos como o mellor evento do campus dende que comezou o curso (alo polo agosto serodio). A iso axudaron as semanas de traballo en equipo cos habitantes da Casa, o apoio moral e economico da Bolera, a musica de Jason Webley e a enerxetica e cuasi orgasmica actuacion de March Fourth Marching Band, que puxo punto e final.
Pra compensar as minhas carencias verbais e pra dar sinais de vida en xeral, deixovos un feixe de fotos fotos: dos altares que se lle montaron as "Hispanic Dead Celebrities" favoritas do campus e do evento en si. Coidense!

Dia de los Muertos

Nestas andamos, a voltas co Dia dos Mortos, empapelando os banhos da Bolera con estes Episodios explicativos (faltan dous mais que blogger non me deixa subir), facendo caveiras de azucre e pseudoflores de cempasuchil. Carolyn, unha das habitantes da "Casa" e unha crack na cuestion creativa, montou unha paxina web na que se votaron polo Top 6 das Celebridades Hispanas (escollendo dunha lista restrinxida a trinta por cuestions de programacion). Os ganhadores resultaron: Dali, Frida Kahlo, Goya, Neruda, Borges e Lorca, aos que lle montaremos altares ao mais puro estilo mexicano (tan puro como consigamos...) durante esta semana. E venres dous concertos, pinhatas e comida a raudais. Os da "Casa" servindo, como non. Xa suo so de pensalo. Ainda por riba Aralinha seguira ate as cellas de antibioticos pra matar a unha tal Helycobacter que lle esta a facer a vida imposible. A ver se con tanta caveira se espanta de todo e me deixa tranquila. En fins, como di a rima:

En este mundo matraca
De morir nadie se escapa.
Muere el buey, muere la vaca,
Y hasta la mujer más guapa
tiene que estirar la pata.

Democracia a la texana

Desastrinho son, ben sei. Se e que cousas que contarvos saenseme polas orellas, xa so coas aulas cos churumbeles alternandolles Los Fruitis e Toreros Muertos tenho para unha tese. Iso sen contar demais vicisitudes, como que te tenhas que enterar de que che cancelaron o voo transoceanico porque a divina providensia fixo que chamaras por curiosidade [consello, nunca reservedes voos longos con eles], senon xa podias ficar no aeroporto con cara de poker. Ou as cada vez mais frecuentes sesions de biblioteca ata as 2am. Ou de Oaxaca vista dende Portland. Ou do poder da escalivada e o aioli, ou das filloas con chiculate e as yemas de sta. teresa (made in arale) para atraer gringos despistados a malevola rede da casa hispana. Por certo, o da foto e Marquitos, o anfitrion indiscutido (seica dende hai tempo xa) nas mesas de conversa que organizamos semanalmente. Pero para que me perdoedes deixovos outra tapa de gringadas, desta, un clarisimo exemplo da seriedade do corpo lexislativo en Texas. O mellor esta pola metade...

Gringos vs. Latinos (e Piratas) (e Palizas)

Ven de comezar a minha segunda semana exercendo de profe de conversa. Anque tarde, mal e a rastro (por mor da minha vida paralela como estudante), argalleilles un exercicio sobre estereotipos aos churumbeles, por iso de que practiquen os adxectivos e que saiban que, cando vaian polas americas, se oen "hey, gringo!" probablemente lles estean a falar a eles. Sei que non lles gustou tanto como a primeira clase, onde descubrin as minhas dotes de dominatrix obrigandoos a todos a cantar isto (si, ata o final de todo).


Sobre o mapa, tentativa de exemplo de estereotipos sobre os gringos, comenta unha alumna: "Dende logo que isto non o puido facer un ianki. Moi listo de dios teria que ser pra saber que Cuba e comunista".
Seguirei informando (se me quedan folghos) ...

Actulisasao 19/09/07: Engadido dos alumnos a clase, peli flash: "the end of the world". Amais, hoxe e o GRAN DIA, o Talk Like A Pirate Day asi que como boa universidade friki, serviuse rancho e asado pirata de polo (con pinta intimidatoria pero delicioso), os que quixeron asistiron a clase con espadas, parches e casacas piratas, e arestora os cocinheiros e todos os espadachins aventurados estanse batindo en duelos simultaneos no comedor ao grito de ARRRR!!!!

Actualisasao II (19/09)- Palizas por preguntar (a outra cara dos EUAs): As minhas desculpas aos lectores de feeds, pero coido que o escandaloso e indignante do asunto paga a pena. Acabo de descubrir este video via Alber. Nel vese como se deten e agrede fisicamente ("tasean") a un estudante por facer preguntas inoportunas fronte a todo un auditorio de universitarios que acudiron a escoitar a Kerry (a pouco convincente alternativa a Bush as ultimas eleccions) na Universidade de Florida. Non dou creto.

Desorientando

Primeiro dia potente de "Orientation Week" na Bolera Central para a ensalada multicolor que conforma o grupo no que me atopo, oficialmente denominados "internationals". Comezamos o dia con bacon hormonado, pure de patacas e zumes. Para os brandengues e androides, muffins e cafe-aguachirri. Simultaneamente ao proceso de inxestions se desenvolve unha sesion intensiva sobre o que non facer para evitar unha deportacion ou encontronazos cos polis gringos.

Logo Janie "Payroll", oregoniana de pro e traballadora da Bolera, se desculpa frente a nos pola politica fronteiriza do seu pais e pasa a explicarnos como obter a prata que garantizara a nosa supervivencia. A burocracia asoma os focinho, medo, medo...

Mais comidas institucionais. Desta co presi da Bolera. Coinciden na minha mesa un indio e un pakistani de 17 anos. En menos de 5h se asentan as bases do que promete ser unha curiosa amizade. Mesmo bromean sobre Cachemira. Ais, que cousas.
De postre tour por Portland. A cidade dos piratas. A capital queer. A capital da "vida sana" e os productos bio. E de un bo feixe de cousas mais.
Xa de regreso, na parada de bus, dous tipos con parche neghro e atuendo presuntamente local dannos uns fliers para un show de teatro: "My highschool teacher was a whore". Vaia, ta ben sabelo. Despois, un pouco de proselitismo. Promociono Kathaarsys no bus cun tipo que me poderia ter partido a cara por tan so miralo. O queer do meu caron tamen quere pegatas de progressive metal transoceanico. Tras 5 min de charla sigo sen saber a que xenero bioloxico pertence, muller barbuda ou home estroxeneizado?
Frenazo. A busera cantanos a parada cun sorriso de orella a orella [Por que todos os traballadores de servizos son tan incomprensiblemente amables eiqui??]. Enesima pateada, desta por un barrio rico, sen ter nin idea de cara onde imos. Chantannos a todos os "internacionais" na casa da Decana de Nonseique. Parte da plantilla docente da Bolera nos recibe e charla animadamente connosco. Mais comida. Demasiada. Tanta que empezamos a sospeitarnos golosos Hansel e Gretel, ou como unha piara nas vesperas do san Martinho. Iso si, alcohol, nin ghota.
De retirada damos coa sala de billar no sotano do edificio central do campus. Surrealista. Graffitis e murais. Jukeboxs. O minibunker dos nenos frikis. Un galego da Ucraina pon a proba os seus conhecementos de xeografia espanhola coa menda ata provocarme unha contundente dor de testa. Nun momento de despiste do meu interlocutor, logo fuxir ocultandome nas notas da gramola.
Devil's haircut semella unha boa forma de rematar o dia.